De stenen van Maarn (2000)


De Dommel dl 3




De huidige loop van de Dommel is als doorlopende watergang herkenbaar die uit het zuiden komt en een bocht naar het westen maakt.
De aangrenzende groene kleur staat voor beekdalbodem met meanderruggen en geulen.
De blauwgroene kleur geeft beekdalbodem met veen aan.
De geelgroene kleuren staan voor dekzandruggen die soms nog wat geaccentueerd zijn door een oud bouwlanddek.
Plaatselijk is het dekzand nog wat verstoven en treffen we lage landduinen met bijbehorende vlakten en laagten aan.

Onderstaande foto is bij fotopunt A genomen. We zien nog net wat stuifzandrelief en op de achtergrond water.

> Lees meer

De stenen van Maarn (2000)






In 2001 overleed, veel te jong, Maarten van Vliet. Enige jaren hebben we samengewerkt aan het veiligstellen van de zwerfstenenverzameling in Maarn. Op bijgaande afbeelding is hij helemaal rechts, naast Jaap Zandstra te zien. Sinds de benoeming van het eiland tot Aardkundig Monument in 1999 hebben we samen de rondleidingen verzorgd op het zwerfsteneneiland.









Maarten heeft het boekje "De stenen van Maarn", met als ondertitel "Duizend en één schatten uit de zandafgraving" uitgebracht. Het aardige en veelzijdige boekje is gelukkig nog te verkrijgen door onder vermelding van "boekje" € 16,- over te maken op giro 3848575 t.n.v. M. Berkouwer. (incl. verzendkosten).


De korte- en lange duinen


In het oosten van de provincie Utrecht bestaat de bodem voornamelijk uit zandige afzettingen. De kern vormt de enige tientallen meters hoge Utrechtse Heuvelrug. Dat is een stuwwal die in de voorlaatste ijstijd, zo'n 150.000 jaar geleden, is gevormd door het uit Scandinavië oprukkende landijs. Om die Heuvelrug heen is in de laatste ijstijd, 70.000 - 10.000 jaar geleden, een dik zandpakket als een deken over het toenmalige landschap neergelegd. In de Middeleeuwen werden de zandvlaktes plaatselijk weer kaal door overbeweiding met schapen. De wind kreeg weer vat op het kale, droge zand. De Lange Duinen is een restant van zo'n stuifzandgebied.

Het zand gaat stuiven als er voldoende wind is, het zand droog is en een beschermende begroeiing ontbreekt. Het zand wordt weer afgezet als de wind haar kracht verliest door obstakels in het landschap, zoals bomen of hoogten in het terrein. In de stuifheuvels en stuifdijken kan het stuifzand een aanzienlijke dikte bereiken. Soms heb je het geluk dat je even een impressie kunt krijgen van de minimale dikte van het stuifzandpakket.

> Lees meer